دفتر سرخ

دربارە عبدالە پشیو و اشعار او

صدای پر قدرت، لیکن متواضع و مسولانە استاد شعر و خیال، عبدالە پشیو، را از پشت تلفن می شنیدم.

ادبیاتی کە با آن سخن می گفت و احتیاط و مکث  و متانتی کە در کلامش بود تا مطمئن شود از اینکە او را بە خوبی دریافت می نمایم، همراە با شوخ طبعی و سرزندگی، تیزی و هوش سرشاری کە این شاعر نامدار در گزینش کلمات و تطبیق گویش خود با من داشت،

ایمانم را بە آنچە در حال انجامش بودم دو چندان می نمود و مرا بر آن داشت در گوشەای از این کتاب، خوانندگان شعر پشیو را از این امر مطمئن گردانم کە شعر برای پشیو همانگونە کە خود بە حق مدعی ست عشق و تقدیری است کە بە آن محکوم گشتە است.

او می گوید: شعر برای من عشق و سرنوشت است نە یک حرفە. محراب است نە تجارت.نانم را می برد، نە اینکە نانم بدهد و صلیب سنگینی بودە کە بر دوش من و آنهایی کە بە من نزدیکند، قرار گرفتە است و تنها موهبتی است کە از نوشتن، نصیبم گشتە است و تنها دغدغە و ترس همیشگی ام از دست دادن این موهبت است.

هر زمان با آنهایی کە دوستشان دارم بە زبان آتش و گل سخن می گویم، شرمی همە وجودم را فرا می گیرد، چرا کە می اندیشم  آنچە از آنان میگیرم بسیار  بیشتر از چیزی است کە بە آنان می بخشم.

این یک واقعیت است و برای همین واقعیت است کە علیر‌غم تمام مشقات و بدبیاری هایم احساس خوشبختی می کنم.

در گفتار پشیو همان ویژگی ها را حس می کنید کە در اشعارش هویداست. سخن کە می گوید، همان تصویری را از خود بر جای می گذارد کە پس از خواندن قطعە شعری از او در ذهن می ماند…….